از قضا روزی درون یک اتاق

دختری آنلاین شد و روشن چراق

دست خود را برده بر صفحه کلید

پی ام اش در آن طرف گشته پدید

پس پسر پرسید صد نام ونشان

با پلیز ای اس ال و آن شکلکان

دخترک گفتا که من ایرانیم

گر چه در مُلک هلند زندانیم

دختری هستم زشهر اصفهان

با پدر گشتیم آن سوی جهان

گشت معلوم از زبان دخترک

سن او باشد کمی بالا ترک

عکس خود را سِند کرده بهر او

تا پسر شد آشنا با چهر او

اطلاعات پسر از دخترک

در همین مقدار و کم افزون ترک

چون که چرخ روزگاران می گذشت

مهر وعشقی بینشان آغشته گشت

دخترک می داد هر دم تحفتی

خوش مناسب با زمان و ساعتی

تا که دختر کرد یاد زادگاه

بست هم بار سفر شد گردراه

زاغکی قالب پنیری دید

به دهان بر گرفت و زود پرید

بر درختی نشست در راهی

که از آن میگذشت روباهی

روبه پرفریب حیلت ساز

رفت پای درخت و کرد آواز

زاغ دانا که خود مدرس بود

این حکایت به یاد آمد زود

خود پنیرخویش به لانه نهاد

رفت وبرشاخه کردصدبیداد

گفت :ای تو زبون بیچاره

بیش از این حلق خود مکن پاره

من نه آن زاغ خام درماندم

روبها دست تو بسی خواندم

این که گفتی زبر همه دانند

کودکان شعر ما بسی خوانند

روبهک گفت:ای برادر من

پرکشان ونشین توبرسرمن

این چه نقل است توبه ماخواندی

قلب مارابسی برنجاندی

آن چنان کینه جوی بر گفتی

در دلم مهر خود همی رُفتی

من غنی از پنیرتوباشم

بر پنیر کم تو من شاشم

تومگر نام ما ندانستی

که به ماحرف زشت شایستی

ما همه مجمعان روباهیم

که طلا بهر زاغ افزاییم

چون که زاغ از طلا بشنید

از طمع آب از دهان بچکید

روبه حیله کار و فرصت باز

این چنین شرح قصه کرد آغاز

کودکی را به سلامت طی کرد

نوجوانی شده همچون یک مرد

وارد دوره ی سختی گشتی

همچو طوفان که زند بر کشتی

گرچه مادر همه پندش دادی

لیک وی آب به بندش دادی

جامعه گرگ وهمه پر دره

پس چگونه بزید این بره

گرچه دوران همه دشواربُدی

لیک این یک به سلامت بشُدی

وارد مدرسه ی بالاتر

باکمی ساز و دهل بهر سفر

تا درون ملاصدرا گشتی

اندرونش زبلا پر گشتی

بفرستاد خدا در گلشن

رُسُلی نام ضمیرِروشن

ظاهری داشت بداندام وپلشت

لیک اندر صفتش باید گشت

با سیاق وروش پنهانی

آتشی زد به خسِ نادانی

اندرون پسرک را افروخت

دل و دینش به همه چرخ بدوخت

پسرک گشته مریدِ مرشد

از برون تا به درونش واحد

عاشق و شیفته وشوریده

در پی صحبت آن فهمیده

براساس گذران دوران

ختمت یافت دروسش چه گران

چو پدرمادر وی را دیدند

از حضور رسلش ترسیدند

صحبت مرشد او بشنیده

با علوم خودشان سنجیده

روی خوش از پسرک دزدیدند

رابطه با رسلش بُبریدند

مغربی کرده طلوعِ شمس اش

همچو رومی و وقوع شمس اش

جامه اش را زتنش برکنده

همچو مرغی که سرش پرکنده

همچو کشتی که بدون سکان

داده باشند بر کشتیبان

والدینش متحیر گشته

که پسر از چه جهان برگشته

هرچه رشتند همه پنبه شده

عجب از صُلب پدر زاده شده!

دستِ سنت شکنی یازیده

عاقلان در عملش کاهیده

این حکایت به سر آمد پسران

آینست این خود ببینید در آن

گرچه نوک قلمم نیش زند

عاقل آنست که بر خویش زند

من نه در شهر خودم استادم

قصه ای بود که شرحش دادم

روزها خفته و شب ها بیدار                                        همچو خفاش به جان مردار

سوی چشمان همه را داده زدست                            سببش ک... و تُف و خا... و دست

شهوتش تا به پس گردن زد                                     خلق را از ستمش دامن زد

زندگی را شمرش داده ز دست                                روزها را همه سرکرده چو مست

شب و روزش همه کرده است حرام                          شهره اش بود سیه فام ، بنام

چو بخواهی که زاندام کَجَش گوش کنی                        ساعتی نیوش به درویش کنی

از سر پا به نوک انگشتان                                      همه محتاج چکش و سندان

فکِ زیرین عقب وفکِ زبرافزون تر                      گرچه دکترهمه راکرده برسیم وفنر

کله ای همچو تبر دافع او بهرِ خطر                         او ندارد ز چنین فاجعه ای چند خبر

چون سرش را ز قفا تاس کنند                                دل آدم ز جفا باز کنند

چو از او عینک وی برگیری                             همچونوریست که ازعالم وآدم گیری

شانه اش همچو فکش زیر و زِبَر                           کس ندارد ز چنین آیه خبر

اکمل وافضل وزیباوگپ وخوش خط وخال            تکه ای از بدنش باشد و از بهرِ محال

این چنین نیک نشان خا... ی اوست                         همه دانند چه از دشمن و دوست

گر چه آن شیخ عجل راست بگفت                            نشود گِردَک با گَنبد جفت

لیک این یک ز همه مستثناست                      تخم گردش به همه گنبدکان پابرجاست

این یکی زاده هر مشکل اوست                چون علم شد نکند فرق براودشمن ودوست

چون ز اندام کجش دور شویم                      با ملائک همه محشور شویم                  

پس چرا وقت همه تلخ کنیم                                بیش از این اشکم خود نفخ کنیم

این که گفتم همه جوییست زبحرِ مواج           پس از این گوش بکن بر من پیر وراج

                                                                                              حراف